"...W myślach jednak widział ją, swoją wyśnioną, piękną o długich ciemnych włosach, ubraną w białą suknię, biegającą po łące szczęśliwą, tuloną przez słońca promienie, pieszczoną przez wiatr, unoszącą się ponad wszystkim jakoby gwiazda jakaś, lecz krucha, lekka i tak delikatna jak mały płatek śniegu, spadała na niego z góry, by topiąc się na jego twarzy, dać mu siłę i chęć życia której codziennie mu brakowało..."