Mój krzyk – zostań! Niebiesko mi na tle tych purpurowych poruszeń, teraz gdy otwieram się, proszę Cię o nieustający moment w którym mógłbym dostatecznie głębiej się wyczerpać, w którym raźniej wyruszyłbym na spotkanie z prawdziwymi, nieznanymi dotąd wymiarami mojej jaźni. Błagam o czas w którym wszystko co ukochane, akceptowane lub niewygodne we mnie, mogło by się stać Tobie wiecznie otwarte, tak by w poznawaniu, odsłonięte wartości optymalnie ująć, zrealizować i w wiecznii osobliwej zabezpieczyć. Kolce we mnie już zakwitające, powodem bez znaczenia i bez wyraźnego powodu - roztrzęsione nawet w atmosferach suchego bezruchu. To pocałunki wzajemnie się pochwycające, ostrojęzyczne świadectwa namiętnych kwestii. Lecz tylko w marzeniach - najdalej. (więcej)